In beweging door bewogenheid...

Onder de titel Groeien in missionair gemeente zijn werd op 23 april in de Rank (gebouw van de Christelijke Gereformeerde Kerk in Zuidlaren) een toerustingsavond belegd. Spreker tijdens deze avond was Jan Gerrit Duinkerken, trendwatcher bij Agapé . Een trendwatcher houdt ontwikkelingen binnen de samenleving in de gaten, Jan Gerrit bekijkt hierbij met name wat dat betekent voor kerkelijk Nederland. Gezien de opkomst naar deze bijeenkomst en het verloop van het gesprek tijdens de avond kan gesteld worden dat met “gemeente” de gemeente in brede zin wordt bedoeld. Dus de gemeente van Christus in Zuidlaren, niet begrenst door kerkmuren.
Deze brief is een verslag van deze avond en tegelijkertijd een oproep aan u en jou tot activiteit.

Gaat het goed met kerkelijk Nederland?
Nee, het gaat niet goed. Het percentage buitenkerkelijken zal in 2020 gestegen zijn tot boven de 70%. De kerkgang en gemeentevorming gaan teloor en de kennis van het christendom zal op termijn smelten als sneeuw voor de zon.
De rol van de kerk binnen de samenleving wordt kleiner en kan inmiddels marginaal genoemd worden. Kortom; Nederland is – hoe droevig ook- een zendingsland geworden.

Wat doet dit met Nederland?
Nederland verliest God. Steeds minder mensen leven met God. Verliezen daarmee een rijk leven. Het christendom verliest haar invloed en haar voorrechten. We leven nu in de zgn. ‘postmoderne tijd’. Dit volgt op het modernisme, dat sinds de zestiger jaren terrein verliest. Om een goed begrip te krijgen van de ontwikkelingen in ons land, is het belangrijk om iets van deze begrippen te weten.
Het modernisme is een levenshouding, een manier van denken, waarin alles draait om het bepalen van de waarheid. De veronderstelling is dat de waarheid overal, altijd en voor iedereen hetzelfde is: de waarheid is objectief. Het logisch denken, de ratio, staat centraal in het modernisme. Door onderzoek, door logisch denken en door categorisering zouden we grip kunnen krijgen op die waarheid. Het modernisme ziet de wereld als een beredeneerbaar en logisch geheel, men ziet de wereld als maakbaar en beheersbaar. Daarbij komt dat alles wat niet beredeneerbaar is, word gewantrouwd; wat je niet kunt verklaren, bestaat niet. God en geloof zijn in dat kader vaak weggeredeneerd.
Het postmodernisme is een reactie op het modernisme, een kritische reactie. Het postmodernisme stelt dat wij niet objectief, maar subjectief naar de waarheid kijken: onze omstandigheden bepalen in sterke mate wat waar lijkt. Binnen het postmodernisme is er minder vertrouwen in onze logica, en het idee dat mensen de waarheid helemaal zouden kunnen grijpen en beheersen heeft afgedaan. Mede daarom is er binnen het postmodernisme meer ruimte voor gevoel, voor persoonlijke verhalen en voor de vraag of iets werkt in de praktijk (Bron: Nederland verandert, en wat doet de kerk? door Martijn Vellekoop) Volgens de ‘postmoderne’ mens is de tijd van de “grote verhalen” die alles verklaren voorbij.
Er bestaat volgens postmoderne mensen niet één waarheid. Hoewel wij ook in het postmodernisme leven en daardoor beïnvloed worden, geloven we als christenen toch dat er één waarheid is: Christus (Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven)

Is Nederland gelukkig?
Nee. Hoewel de postmoderne mens sterk lijkt, is er toch veel aan de hand.
Een aantal voorbeelden; 97% van de alcohol verslaafden kan niet terecht in de reguliere hulpverlening. Dit zegt genoeg over de omvang van de verslaving.
150 kinderen per dag (=1050 per week= 54600 per jaar) horen dat hun ouders uit elkaar gaan.
En er is zoveel ander leed: eenzaamheid, geweld, verdriet, verscheurdheid….

Een paar casussen:

Half tien in de avond. Ze is 73 jaar. Heeft een druk leven achter zich. Altijd stond ze klaar voor iedereen. Nooit deed iemand vergeefs een beroep op haar.
Ze gaat naar bed. Tussen het opstaan vanochtend en nu heeft ze niemand gezien of gesproken. En dat terwijl ze zoveel van gezelligheid houdt. De dagen rijgen zich aaneen tot weken, de weken tot maanden en zo verstrijken haar laatste jaren; in eenzaamheid.

Elf jongeren verzamelen zich op het plein. Iedere avond zijn ze hier. Op school gaat het met geen van allen goed. Hier treffen ze elkaar. Drinken, blowen en hangen, dat is hun jeugd.

Hij maakt een wandeling. Ineens valt het hem op: in alle huiskamers is hetzelfde te zien; de quiz, de serie en de film. Heel Nederland wordt geamuseerd. Nederland laat zich vermaken door Paul en Jensen.

Eenzaamheid, dolen en leegte. In Nederland en in Zuidlaren.



Komt ellende dan niet voor binnen de kerken?
Ja, dat wel. Maar hierbij mogen we geloven in onze God die helend en troostend is. Hier gebruikt Hij mensen bij. Wanneer tijd en aandacht ontvangen wordt van een medemens wordt Gods goedheid ervaren. Dit mogen we elkaar geven binnen de kerk. Daarbuiten zijn het dé middelen om met mensen in contact te komen en hen in contact te brengen met onze Schepper.
Uit onderzoek naar het geluk van de Nederlander blijkt het volgende: Een mens voelt zich gelukkig wanneer er iemand is die van hem houdt. Dat staat op nr 1. Op nr 2 staat dat hij/zij van iemand wíl houden. Op de derde plaats komt dat de mens, de Nederlander, de Zuidlaarder zich gelukkig voelt wanneer hij relaties heeft met andere mensen. Daar kan geen goud of goed tegenop. Wanneer liefde betoond wordt weet een mens zich gelukkig. Dan is er verbondenheid.
Ook is gebleken dat jongeren een allergie hebben voor diegenen die willen vertellen dat het Christendom dé waarheid is, aldus Jan Gerrit Duinkerken. Maar wanneer we ze een deel van onze tijd en aandacht geven laten we ze misschien erváren dat het zo is. De mogelijkheid tot gesprek kan zo open komen te liggen.
Of het nu gaat om ouderen of jongeren we komen eerst in actie (in beweging door bewogenheid). Door de relatie die er dan ontstaat, kunnen we in wezenlijk contact komen (in contact door verbondenheid).

Wat gaan we doen?
Aan de slag! We willen Zuidlaren e.o. laten zien dat christelijk Zuidlaren zorg heeft voor heel Zuidlaren. We willen activiteiten op gaan zetten die hier van getuigen. Kortom: we willen in beweging komen door bewogenheid.

Hoe gaan we dat doen?
Activiteiten die op dit gebied reeds gedaan worden (en die zijn er zeker!) kunnen in kaart gebracht worden om zodoende nieuw enthousiasme en bemensing te realiseren.
Laten we met elkaar creatief zijn in het bedenken van nieuwe activiteiten. Grote, plannen en activiteiten, maar ook (misschien nog beter): kleine.
Ons motto is: Zien en gezien worden

· Zien: laten we oog hebben voor diegenen waarvoor we iets kunnen betekenen. Oog hebben voor een enkeling (bezoeken van een oudere, zieke, eenzame) of voor groepen (jongeren, barbezoekers).
· Gezien worden: laten we bij ons werken getuigen van wie we zijn: nl. Gods kinderen. En als iemand vraagt waarom doe je dit, dan kan ons antwoord zijn: “Omdat u of jij er toe doet! God zoekt u, jou omdat Hij van u, van jou houdt”

Wil je reageren? Heb je ideeën? Mail dan naar ons adres: zvz@live.nl .